تبلیغات
رباعیــات و غزلیــات دل آوای - افسانه عشق
پنجشنبه 8 فروردین 1392

افسانه عشق

   نوشته شده توسط: امیر لالانی    

 

مائیم چو صید و دهر پون صیادست

از وسوســــه طعمــه دل ما شاد است

چنــدی میرنـــد و چنــد اسیرنـــد بدام

دامــی که ز روز ازلـــی بنیـــاد است

یک پا ز پی هوای دنیا تک و دو

پای دگــرم مانده بـه آخــرت گرو

خوف آخــرت ریخـت تب دنیا را

گفتنــد سپـس بیا و بگــذار و بـرو

دنیــا گــذری همچــو سرابست رفیق

بین توسن عمر خوش رکابست رفیق

از تاب و تب شباب گـــــر پس مانی

ایام خوشـــت نقـــش برآبســـت رفیق

یکچند دل آوای خوشـا دل مسرور

کز ساز دهل ندا رســد از ره دور

کاین قافله رفت و باز آیند و روند

کیکاوس و کیقباد و کیخسرو بگور

برخیــز و دل آوای می ســاده بیار

کاین دم دم ماست دم غنیمت بشمار

لختــی که لجامــی نبود آخـــر کــار

گردونه زند چــرخ یکی یا که هزار

در گردش گــوی گــرد هی گــرد و بگـرد

رخ سرخ و سپید و لاله گون میكن و زرد

می نــوش درین سپنجـــی محنـــت و درد

خوش باش كـــزین گـــوی گــذر باید كرد

دستی بده بر دسـت که دست آید دوست

بار دست دوست دست گیـری نیکوست

هر چند زمانــه با تو و دوست عدوست

می نوش برِ دوست چو باده به سبوست

بلبل بنـــواز نغمـــه ای خوش آهنگ

مطرب شرر انداز بجان نی و چنگ

جایز نبـــود سپنجـــی عمـــر درنگ

یکـدم بده ساقیــا شرابـی گلـــــرنگ

از عالــم امکـــان بــه عــــدم راهــی نیست

از هست به نیسـت جــز بیک آهــی نیســت

می نوش چو هست ، گر نه گه گاهی نیست

خوش باش خوشی در دل هر شاهـی نیست

نقــاش کشد نقـــــش مرا پر تب و تاب

عاقبت من وعشق و هوس نقش بر آب

خاکـــی که به داریوش پوشـــانده نقاب

گویـــد کورش تو نیـــز آســوده بخواب

نقش رستمی ، نقش و نشان می بینـم

آرامگــــــه شهنشهـــــان می بینـــــم

در این برهوت كركس آسای سكـوت

بس گــرد شهــان تارك آن می بینــم

ابریـــق مــی ما برســان ای ساقی

بگشــا در عیـش جاودان ای ساقـی

كاین می به هزار دلستان ای ساقی

ارزد و دهــد هـزار جان ای ساقی

این چـرخ كه بر ما شدگان دل نسپرد

با هــزار شعبـــده برون خواهـد بـرد

خوش آنكه حساب عمر هرگز نشمرد

پیش آر پیالـــه را كه می بایــد خورد

پیوسته بدان خوشم که می می نوشم

وز تاک بعــاریت لبــاســـی پوشـــم

ساقی چو نهــی کوزه می بر دوشـم

فردوس به یک پیالـــه می بفروشــم

بر خطــــه جولنگـــه محمـــود و ایاز

بنگـــر که ز خاکشـــان برستست پیاز

سبزینــــه خطـــی ناز به از بنـــده آز

کاین خاک من و تو ما نمی گردد باز

زان باده که نیست در ضمیرش ضرری

مستانه شــو زان پیش کزیـــن ره گذری

جمشیـــد ز کنــه کـــوزه می گویـــد دی

خاکـــم شده دســــت مایــه کـــوزه گری

شاهان کیان خسرو و کاووس و قباد

هرگــز نرسیدند به مقصـــود و مراد

خفتنــد بخــاک و جملـه رفتنـــد ز یاد

گـــردون بوفـــور خاندان داد ببــــــاد

مطربا بزن بربط و تار و نــی و چنگ

در جوار مه گلــی بغایت شــخ و شنگ

کاین دم چه خوشا مست شرابی گلرنگ

گر چرخ نظـــر تنگ نباشد ســر جنگ

رفتیم یکان یکان به یک انجمنـی

گقتیــم و شنیدیــم یکایک سخنـی

دانی که چه شد عاقبت ما و منی

شستیــم دل و دیده ز دنیــای دنی

ای بـزک نمیــر تا بهــاری برســد

تا کمبــــزه با تازه خیــاری برســد

ما که ره نبردیــم به منزلگــه دهـر

شاید که پس از ما به نگاری برسد

از کار فلک نه تو خبـر داری و من

با دست قضا نه تو به پیکاری و من

مـی نوشــم و عاقبت میندیشـــم هیچ

چون می دانـم که پوچ پنداری و من

بازست هنـــوز در میخانه عشق

ساقی برســان باده زپیمانه عشق

کز کوزه شراب کهنـه نجوا دارد

بر باده زنان بخواند افسانه عشق

ای لطف تـو شاخــۀ گل نسترنـــی

بی روی تو بی لطف شود انجمنی

تو ای همه خوبی چه نویسـم از تو

این را تو بدان همیشه در قلب منی

بر زخم دل ریش دمــی مرهم زن

وز پوچی دهــر دون دمادم دم زن

می نوش و معادلات را بر هم زن

می بوی گل اندامی و چانه کم زن

گه گاه خوشا که گاه مـی خوردن باد

هر شامگــــه و پگـاه مشمــــردن باد

گردون من و تو ز بهر فرسودن زاد

مستی چه خوشــا چه گاه افسردن باد

گر نیست بباشم نه مگر هست توام

گر هست توام مگر نه پابست توام

ای چرخـــۀ دلربای پر کینــۀ پست

با اگــر مگـــر چه آلتِ دسـت توام

زان می که سرور زندگانیست بنوش

شور مستـی و شهــد جوانیست بنوش

غافل مشو از طبیعت چرخ که چـرخ

بر هــم زن عیش جاودانیســت بنوش


 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.